Na początku jest łatwo.
Dom jest jedynym miejscem, które znasz.
Każdy tu jest twoim przyjacielem.
Mój pierwszy dom był pełen kotów.
A ja jestem psem.
Koty mają ostre pazury i śmiesznie mruczą,
gdy są szczęśliwe.
Kociaki miały mamę kotkę.
A ja moją psią mamę.
To było cudowne życie.
Dorastaliśmy wszyscy razem.
Byliśmy szczęśliwi.
Do czasu.
Tylko popatrz.
Nie mówiłeś, że aż tyle ich jest.
Łapiemy je!
-Hej! -Znalazłem jednego.
Rany, szybkie są.
Mam go.
-Tutaj. -Chodź.
Tu są też psy.
Braciszku!
Pełno ich tu.
-Mam następnego. -Siostrzyczko!
Mam go.
Dorosły pitbull.
No proszę.
Spokojnie.
Mam ją.
Mamo!
-Wychodzę. -Szybciej.
Przynieś większą skrzynkę.
Wychodzę.
Mamo?
Nigdy więcej jej nie spotkałam.
Denver w stanie Kolorado
Nie wiem, co by się ze mną stało,
gdyby nie mama kotka.
Dzień po dniu,
powolutku,
mama kotka została moją mamą.
Cześć.
To tutaj.
Urwaliśmy się z pracy,
żeby się tu włamać?
To nie jest włamanie.
Tylko bezprawne wejście na cudzy teren, inna kwalifikacja.
Dwa lata więzienia zamiast sześciu. Rozumiem.
-Wszystko gra. -Nieważne.
Ale nie mów, że gość ratujący kociaki cię nie kręci.
Nie mówię tego. Tylko że ty mnie nie kręcisz.
Dzięki. Tutaj.
-Są na dole. -Serio?
Nie wejdę do tej dziury.
Jesteś wolontariuszką ratującą zwierzaki.
-Okej. -Musimy się wczołgać.
Zobacz.
-Dużo ich. -Tak.
Inspekcja weterynaryjna tu była,
ale nie zabrali wszystkich.
A deweloper chce wyburzyć cały kwartał,
z kotami czy bez.
Ludzie odebrali mi moją psią rodzinę, ale Lucas był inny.
-Przychodził codziennie... -Cześć.
Koty mu ufały.
Chodź.
Zanim zdążyłam się zastanowić, pobiegłam za nim.
Zaczekaj!
Lucas! Zobacz, szczeniaczek!
O rany.
Co tu robisz... Mała?
Cześć.
Miał też dobry smak.
Ale z niej słodziak.
Hej.
Nie będzie trudno znaleźć ci dom.
Zaraz.
Widziałaś, jak za mną wybiegła.
Może to znak, że powinna zostać ze mną.
Nie możesz wziąć sobie psa na głowę.
Przecież chodzisz do szkoły i pomagasz weteranom.
Mieszkam z mamą.
To nie tak, jak myślisz... Ona jest weteranką.
Mogłaś ją kiedyś spotkać na spotkaniach weteranów.
-Terry Ray. -Kojarzę.
Nie pracuje,
więc zawsze jest w domu.
Szczeniak byłby pocieszeniem dla niej.
Czułam się wspaniale, gdy mnie tak trzymał.
Chyba naprawdę cię polubiła.
Co ty w nim widzisz, mała?
Ej, wy tam! Wynocha!
Spadamy.
To własność prywatna!
-Do zobaczenia później. -Dobra.
-Na razie. -Zadzwoń.
-Cześć, mamo. -Cześć.
Nazwę ją Bella.
Skarbie, nie możemy mieć szczeniaka.
Właściciel domu nie toleruje zwierząt.
Podobno pies jest dobry na depresję.
-Kto tak twierdzi? -Gdzieś to słyszałem.
To jedna z tych rzeczy,
które uważam za zły pomysł, a ty i tak to zrobisz?
Tak. Jak myślisz, od kogo się tego nauczyłem?
Świetnie się bawiliśmy z Lucasem.
Bella, przynieś piłkę.
Bawiliśmy się w Przynieś piłkę.
Przestań.
Bawiliśmy się w Przestań.
Muszę się uczyć.
Masz.
Pobaw się kocem.
Pachniał niesamowicie. Zupełnie jak Lucas.
Bawiliśmy się w Nie gryź butów.
Nie gryź butów.
I wreszcie moja ulubiona zabawa.
Co chcesz?
Próbuję...
Chcesz kawałeczek sera?
Kawałeczek sera sprawiał mi
-taką frajdę. -Proszę.
Czułam się bezpieczna, szczęśliwa, przepełniało mnie ciepło.
To była miłość.
Muszę wyjść.
Już jestem spóźniony.
Idę do pracy. Pa, Bella.
Jedyna gra, której nie lubiłam, nazywała się Idę do pracy.
Bądź grzeczna.
Koc Lucasa dotrzymywał mi towarzystwa,
ale to nie było to samo, co prawdziwy Lucas.
-Nadal miałam kocią rodzinę. -Zwolnij trochę.
Lucas stał się
-też jej częścią. -To nie dla ciebie, Bella.
To dla kotów. Chodźcie.
Widzisz je?
Mama kotka!
Kocham mamę kotkę i kocham być Bellą.
Chodź. Wracamy do domu.
Na razie, koty.
Do jutra.
Czas do łóżka, Bella.
Na koniec każdego dnia bawiliśmy się w...
Siad. Gotowa
-na kawałeczek sera? -Kawałeczek sera.
Na koc. Wskakuj.
Dobranoc, Bella.
Lucas był moim panem, a ja jego psem.
Miałam dom.
Kiedy Lucas bawił się
-w Idę do pracy... -Dobra psina.
Ja wyprowadzałam mamę na spacer.
-O co chodzi? -Znowu ta wiewiórka!
Muszę ją złapać.
Ucieka!
-Bella, nie. -Ona tam jest.
Nie wolno gonić wiewiórki.
Chodź, Bella.
Kochałam mamę, choć kompletnie nie znała się
-na ganianiu wiewiórek. -Dobrze.
Fajny psiak.
Przepraszam, nie chciałem pani przestraszyć.
Gunter Beckenbauer.
Tam są moje domy.
W czym mogę pomóc, panie Beckenbauer?
Proszę mówić mi Gunter.
Znałam ten zapach.
-Nie wróżył nic dobrego. -Proszę posłuchać.
Wiem, że pani syn wydzwaniał
do nadzoru budowlanego w sprawie tych durnych kotów,
których musiałem się pozbyć.
Straciłem przez to całe lato.
Proszę mu przekazać, żeby z tym skończył.
Mój syn nie skończy, panie Beckenbauer,
bo tam wciąż mieszkają koty.
Inspekcja weterynaryjna twierdzi, że nie.
Kłamią tak samo jak pan.
Co to za pies? Pitbull?
Nie wiemy. Znaleźliśmy ją wśród kotów, których podobno tam nie ma.
Próbuję powiedzieć,
że nie chcecie wojny ze mną.
Wojny? A co pan wie o wojnie?
Dobra.
Ale fakty są takie,
że chciałem się dogadać, a pani okazuje wrogość.
To pan tu przyszedł i powiedział, że idziemy na wojnę.
Spokojnie, Bella.
Nie denerwuj się.
Co to? Zimne i mokre.
To lody!
-Lody spadają z nieba! -Bella.
To jest śnieg.
To tylko śnieg. Rób swoje.
No co?
Dawaj.
Śmiało.
Biegnij.
Właśnie tak. Brawo.
Uwielbiałam zabawę w śniegu.
-Lucas jest w domu! -Cześć.
Hej.
Gdy Lucas wracał do domu,
przepełniała mnie radość.
-Co to? -Nie wiem.
Była przyklejona do drzwi.
O nie.
Od właściciela domu.
Przychodzi jutro sprawdzić kran.
Idę na terapię, a ty do pracy.
Co zrobimy z Bellą?
Nie może być w domu, kiedy on się zjawi.
Trzymajmy się planu.
Jeśli ktoś ją zauważy, wyleją cię.
Bez obaw.
Czysto. Pospiesz się.
Tego dnia bawiliśmy się w Idziemy do pracy.
Bella. Musisz tu zostać. Zostań.
Nie lubię tego polecenia.
Nie wolno szczekać. Rozumiesz?
Zajrzę do ciebie za jakiś czas.
Nie mogą nas przyłapać. Rozumiesz?
Chwileczkę. Dokąd idziesz?
Nie szczekaj.
Kompletnie nie rozumiem tej zabawy.
Lucas?
Terapeuta napisał, że nie reaguje
i zaleca wizyty dwa razy dziennie.
Możemy spróbować, ale jeśli on...
Doktorze Gann,
da mi pan chwilę?
-Valerie, zaraz wrócę. -Okej.
Tak, szczekałam i zadziałało.
-Przyszedłeś. -Nie.
O to chodzi w tej grze?
Bella?
-Jejku, ale urosła. -Olivia!
-Cześć. -Znasz tu kogoś,
kto mógłby jej popilnować przez godzinkę? Potem mam przerwę.
Tylko godzinę.
Dobrze, ale wiesz, że rozmawiasz ze mną,
tylko gdy masz kłopoty ze zwierzakami?
Przeszkodziłem w czymś?
Nie wierzę, że to łamiący wszelkie zasady pies.
Wiem, Teo. Nie mogliśmy dzisiaj zostawić Belli w domu.
Jeśli właściciel dowie się, że mamy psa, może nas eksmitować.
Już rozumiem.
To gra Dużo ludzi w małym pokoju.
Bella, co?
Wiesz co?
Zajmę się tym.
Uwaga, wszyscy.
Przyprowadziłem specjalnego gościa na dzisiejsze spotkanie.
Poznajcie przeuroczą Bellę.
-Cześć, Bella. -Ale super.
-No proszę. -Jak długo jesteś trzeźwa?
Aż tak długo?
Świetny pomysł, stary.
-Tak. -Dzięki.
Kto by pomyślał...
Po tym polubiłam Idziemy do pracy.
-Podoba jej się tutaj. -Też tak myślę.
Brakuje mi motywacji.
Wiem, że to będzie dla mnie dobre, ale...
Zawsze czułam, jak smutek opuszcza mamę,
gdy byłam przy niej. Jak mnie pomagała obecność mamy kotki.
Mack, jak ty to odczuwasz?
To jest jak...
Jak ciągły ból.
-Ale nie tylko ona... -Każdego ranka.
...mnie potrzebowała.
Mack był najsmutniejszy.
To jest prawdziwa rozmowa.
Dobry piesek.
Przyprowadzę ją znowu jutro.
Patrzcie, kto przyszedł!
Teraz miałam mnóstwo nowych przyjaciół.
-Chodź, Bella. -Patrzcie na nią.
Drew woził mnie swoim małym samochodem.
Bella, przegryzka.
Steve dawał mi pyszności.
Niektórzy z moich przyjaciół mieli zawieszki jak ja.
Dobry piesek.
Bella!
Bella, schowaj się.
Robimy pranie.
Lubiłam robić pranie.
Wszyscy bawili się w grę Doktor Gann.
Panie doktorze!
-Doktor Gann. -Idziemy.
-Witam, doktorze. -Dzień dobry.
Właź do środka.
Wchodzisz czy...
-Wszystko w porządku. -Twoja kolej.
-Ojej. -Nic się nie...
-Spokojnie. -Dziękuję.
Dzień dobry.
Witam wszystkich.
Dzień dobry, doktorze.
Jak leci?
Dobrze.
Wszystko w porządku?
Do zobaczenia.
Dobry piesek.
Zróbmy tak jeszcze raz.
-Mądra psina. -Brawo.
Wczoraj świetnie się bawiłam.
Ja też.
Teraz, zawsze gdy szliśmy z Lucasem szukać wiewiórki,
-towarzyszyła nam Olivia. -Do następnego razu.
Więc będzie następny raz? Rozumiem.
Dawaj.
-Zaczekasz z Bellą? -Tak.
-Dzwonię po pomoc. -Dobra.
Przestańcie!
Co ty wyprawiasz?
Tam są żywe koty. Nie możecie.
-Mamy zezwolenie. -To bez znaczenia.
Żarty sobie robisz?
-Mam cię po dziurki w nosie, ty... -Już jadą.
Pogadamy?
Dlaczego uprzykrzasz mi życie?
Jak uzyskał pan pozwolenie?
Oficjalnie poświadczone. Nie ma żadnych kotów.
Transmisja na żywo. Oto zabójca kotów.
Tu nie ma kotów!
Mama kotka!
Dokąd idziesz?
Nie ma kotów?
Organizacja ochrony zwierząt, z którą pracuję powiadomiła nadzór budowlany,
by odebrali panu zezwolenie.
Już to widzę.
Zareagują na telefon od członka zarządu.
Ona jest komisarzem okręgowym.
Gunter.
Tak?
Dzwonią w sprawie zezwolenia.
Kto to może być?
Nie wiem. Otworzę.
Proszę mi wybaczyć.
Otrzymaliśmy skargę, że przetrzymuje pan niebezpieczne zwierzę.
Skargę? Od kogo?
Jak panu zapewne wiadomo, pitbulle są zakazane w Denver.
Dopóki jest na państwa terenie, nie możemy wkroczyć.
-Pamiętam go. -Informuję państwa,
że jeśli ten pies zostanie zauważony na ulicy,
skonfiskujemy go.
Miłego wieczoru.
To bardzo ważne, Bella.
Spróbujemy jeszcze raz.
Gotowa?
I...
Do domu.
Dobrze, Bella.
Do domu.
Tak.
Najlepsza zabawa ze wszystkich!
Do domu polega na tym, że mam położyć głowę tutaj.
Tak! Udało ci się!
Zrobiłaś to. Brawo.
-Zaimponowała mi. -Brawo, Bella.
Dobry piesek.
Gdy wyjdziemy z Bellą z domu
i inspektor będzie chciał ją zabrać, zawołamy "do domu".
Uwielbiałam uszczęśliwiać Lucasa.
To ta wiewiórka!
Muszę ją dopaść.
Wiewiórka!
Bella?
Bella, wszędzie cię szukam.
Niedobry pies.
Nie wolno ci tego robić.
Nie obchodzi mnie okno, ale nie możesz uciekać.
Nie ruszać się.
Konfiskuję tego psa.
-Nie ma mowy. -Zrobię to. Nie jestem sam.
To jest pitbull i zabieramy go zgodnie z prawem.
Opór skończy się aresztowaniem.
Do domu, Bella.
Do domu.
Potrzebujesz mnie.
Bella.
Do domu, proszę, Bella.
Do domu.
Dobrze.
-Tylko spokojnie. -Bella, do domu.
Mam cię.
Nie rób tego.
Proszę pana.
Proszę ją puścić.
On musi zabrać psa.
Nie w tym czymś.
Puszczaj.
Chuck, pozwól mu.
Już dobrze, Bella.
W porządku. Jestem z tobą.
Za mną.
Już dobrze. Jestem.
W porządku.
Bella, zawiodłem cię.
Przepraszam.
Nagle
-poczułam zapach wielu psów. -Nic ci nie będzie.
Przyjadę po ciebie, Bella. Rozumiesz?
Przepraszam, że nie zrobiłam Do domu, Lucas.
-Nie pozwolę cię skrzywdzić. -Wystarczy już.
Proszę się odsunąć.
Na bok.
Proszę.
Lucas?
Było głośno, a wszystkie psy były takie smutne.
Do środka.
Myślałam, że jeśli będę grzeczna, pozwolą mi wrócić do Lucasa.
Siedziałam.
I siedziałam.
Nie szczekałam.
A potem szczekałam.
Potrzebowałam kocyka Lucasa.
Powinnam wtedy zrobić Do domu.
Chodź.
Cześć.
Poczekaj.
Ani trochę nie wyglądasz na groźnego psa.
Chodź.
-Hej! -Lucas!
-Cześć. -Chodźmy do domu.
Jestem, widzisz.
-Jestem. -Pierwsze pytanie mamy z głowy.
To oczywiście twój pies.
Dobry piesek. Wiem.
Już dobrze.
Zapłacił pan mandat.
Muszę przekazać panu ważne informacje.
W Denver do stwierdzenia, że pies jest pitbullem
wystarczy oświadczenie trzech inspektorów weterynaryjnych.
Bella została uznana za pitbulla.
Co to znaczy?
Przy kolejnym schwytaniu zostanie uśpiona.
-Co? -Takie jest prawo.
Pitbull to mało precyzyjne określenie. Tak jak pies myśliwski.
Dlatego rada miejska przyjęła uchwałę o stosowaniu przepisów wyłącznie
na podstawie wyglądu psa.
To zwykły rasizm wobec psów.
Wiem. To głupie.
Trudno znaleźć łagodniejszego psa niż Bella.
Powinna ją pani zobaczyć na spotkaniu z weteranami.
Uwielbiają ją.
A jeśli się przeprowadzimy?
Do Golden albo na przedmieścia?
To jest rozwiązanie.
Macie kogoś, kto się nią zajmie do tego czasu?
Moja ciocia i wujek mieszkają w Farmington.
-Mogliby nam pomóc. -Nowy Meksyk?
To ponad 600 kilometrów.
Naprawdę chcę wrócić do domu.
Już prawie. Mam twojego dinozaura.
Co jeszcze?
Doceniamy, że to robicie.
Chcemy tylko pomóc.
Olivia ma takie dobre serce.
To wszystko.
Zaczekam w samochodzie.
Dlaczego wszyscy są tacy smutni?
Wszyscy jesteśmy w domu.
Bella, tak mi przykro.
Do zobaczenia.
Wyjdę tylnymi drzwiami.
Nie obserwują ich.
Jestem z tobą.
Witam.
Stop.
Wsparcie nie przyjedzie tak szybko.
Wiem, o co tu chodzi.
To Gunter, prawda?
Pracujesz dla niego?
Może się kumplujecie.
Teraz pozwolisz mojemu synowi
wyjść do samochodu i pożegnać się z psem.
Nie będziesz im przeszkadzać.
Zrozumiano?
Tak.
Wskakuj, Bella. O to chodzi.
Dobry piesek.
Wiem, że tego nie zrozumiesz, ale nie porzucam cię.
Muszę to zrobić dla twojego bezpieczeństwa.
Dokąd jedziemy?
Dlaczego nie mogę siedzieć z tobą z przodu?
Proszę.
Musisz mieć swój kocyk.
Dlaczego dajesz mi kocyk?
Powinien leżeć na łóżku.
Obiecuję, że niedługo zabiorę cię do domu.
Lukas powiedział "do domu", ale potem zamknął drzwi.
Potrzebuję Lucasa!
Proszę! Nie!
Jego zapach zanikał.
Byłam coraz dalej.
Wąchałam kocyk Lucasa, żeby się uspokoić,
ale nie mógł go zastąpić.
WITAMY W FARMINGTON
Siad.
Bella, chodź.
Tak.
Ale z ciebie ślicznotka.
Ci ludzie byli mili.
Opiekowali się mną, ale nie byli moją rodziną.
To nie był dom.
Halo?
Co słychać?
Ma się dobrze. Tak. Naprawdę?
Dobrze. Do jutra.
Wiesz co?
Znaleźli ładne miejsce w Golden
i przyjeżdżają po ciebie jutro.
Na pewno chcesz już wrócić do domu. Dobry piesek.
Jose powiedział "do domu".
-Dobry pies. -Ale jak?
Dobranoc.
Znowu to poczułam.
Powinnam być z Lucasem.
Muszę go odnaleźć.
Nie wiedziałam, czym było to głośne coś,
ale Jose lubił spacerować z tym po ogrodzie.
Pamiętam to z zabawy na śniegu.
Zaraz.
Tak!
Biegnę!
Biegnę do domu!
Zrozumiałam, że dom jest bardzo daleko.
Ale wiedziałam, że idę w dobrym kierunku.
Czułam jakieś przyciąganie, jakbym była na smyczy,
która prowadziła mnie do domu.
Wiedziałam, że w końcu dotrę do Lucasa.
Pierwszej nocy byłam bardzo zmęczona.
Otaczały mnie dziwne zapachy.
Co to?
Wygląda jak kot, choć pachnie jak pies.
Mam nadzieję, że nie wróci.
Był czas śniadania,
ale nie mogłam nigdzie znaleźć miski.
Nie jest w misce,
ale złapię je.
To śniadanie szybko biega!
Chcę śniadanie!
To śniadanie było trudniej złapać niż wiewiórkę.
Nigdy nie byłam tak głodna.
Ludzie.
Na dole są ludzie.
Durango w stanie Kolorado
Stado.
Może nie powinnam im przeszkadzać.
Ale jestem taka głodna.
Jeden Ząb jest duży.
Będę grzeczna i uważnie wywęszę ślady innych psów.
Co?
Czupiradło dowodzi.
Dzięki.
To było wspaniałe stado.
Wiedzieli, gdzie znaleźć najlepsze kurczaki.
Jesteście.
Dzisiejszy specjał. Kurczak.
Smakuje wam.
Uwielbiam pana od kurczaków.
Bardzo dobrze. To wszystko.
Możecie już iść.
Idę.
Jeden Ząb był dzielnym łowcą,
który niczego się nie bał.
Wiele się od niego nauczyłam.
-To stado było takie fajne. -Cześć.
Moje słodziaki.
A to kto? Jesteś nowa?
Proszę. To dla was.
Idźcie już do domu.
Skąd wiedziała, że idę do domu?
Do domu!
-To był wspaniały dzień. -Dobry pies, Sarge.
Dokąd idzie Jeden Ząb?
Do środka.
Kudłaty Zadek też?
No to zostaliśmy sami z Czupiradłem.
Zaraz.
Wszyscy z tego stada mają swoich ludzi.
Czupiradło chciał, żebym poszła z nim do jego rodziny.
To było miłe miejsce z przyjemnymi zapachami.
Byłabym tam szczęśliwa.
Ale nie potrzebowali mnie.
Mama mnie potrzebowała.
I Lucas.
A ja potrzebowałam ich.
Lucy! Jesteś wreszcie.
Więc musiałam wracać do domu.
UWAGA NIEDŹWIEDZIE
Teraz wiedziałam, że jedzenia najlepiej szukać w pobliżu ludzi.
Robiłam to, czego nauczył mnie Jeden Ząb.
ZAGINIONY PIES Nagroda - Bella
UWAŻAJ Jesteś w krainie niedźwiedzi
Uwaga na grasujące kojoty
Wyczułam krew.
To było największe zwierzę, jakie widziałam.
Spotkało ją coś złego.
Chodź! Tędy.
Widzę ją.
Warta z tysiąc dolców.
Co najmniej. Piękny okaz.
-Jak myślisz? Ponad 60 kilo? -Tak.
-Zróbmy sobie selfie. -Pewnie.
Gotowy?
-Tak. -I już.
Piękna.
Powieszę sobie na ścianie.
Co to?
Wygląda jak kot.
Miałam nadzieję, że kot pójdzie ze mną i nie złapią go ci ludzie.
Ale ten kot pachniał inaczej.
Idzie za mną?
Tak. Poszedł za mną.
Wtedy zrozumiałam, że to nie jest dorosły kot.
To był kociak.
Naprawdę duży kociak.
Chodź, Duża Kiciu. Tędy.
Duże zwierzę musiało być jego matką.
Przypomniała mi się moja psia mama
i jaka byłam smutna, gdy ją zabrali.
Kicia potrzebowała opieki.
Matka nie mogła jej już karmić,
więc ja to robiłam.
Byłam teraz mamą kotką Dużej Kici.
Duża Kicia musiała jeść i ja też.
Robiłam to, co każda matka.
Chodziłam na łowy.
Wybacz, mały!
Zostaw to!
Nocami Duża Kicia często włóczyła się sama.
Ja spałam i śniłam o domu.
Chcesz kawałeczek sera?
Proszę. Grzeczna dziewczynka.
Dobry piesek.
Czas mijał, a Duża Kicia szybko rosła,
ale wciąż nie rozumiała, że idę do domu.
Kiedy próbowała mnie odciągnąć,
zawsze wracałam na właściwą drogę.
Gdy Duża Kicia wychodziła w nocy, ktoś zawsze dawał jej jedzenie.
Koty uwielbiają ryby,
ale ja wolałabym kurczaka.
Ogrzewałyśmy się nawzajem.
Byłyśmy teraz rodziną.
Cały ranek czułam jakiś zapach.
Podobny do psiego.
Najpierw je usłyszałam.
A potem zobaczyłam.
Miały zimne oczy.
Polowały na nas.
Musiałam bronić Dużej Kici.
Wynoście się stąd!
Ale już!
Patrzcie.
-To ryś? -Nie, to jest puma.
Młoda puma.
-Duża Kicia bała się ludzi. -Ale szybka.
Chciałam sprawdzić, czy dadzą nam jedzenie.
Wystraszyłem się.
Nigdy jeszcze nie widziałem dzikiej pumy.
Była wielka. Miała ze trzy metry.
-Prawie cztery. -No.
Zobaczmy, czy masz imię na zawieszce.
Kto jest dobrym pieskiem?
-Słodka jest. -Tak.
Chcesz szynkę?
Szynka dla ciebie. Siad. Grzeczna dziewczynka.
Wabi się Bella.
Daj łapę. Grzeczna dziewczynka.
A tu jest numer telefonu. "Lucas Ray".
Lucas?
Zadzwonię do tego gościa.
Coś tam się chyba rusza.
Poczta głosowa.
Cześć. Mówi Lucas Ray...
-To on! -...asystent kierownika
w szpitalu dla weteranów McLarena. Zostaw wiadomość.
Jeśli dzwonisz w sprawie mojego zaginionego psa, Belli...
Dostaje wariacji.
Proszę, zostaw numer lub zadzwoń do Olivii pod numer 612-589-1743...
Co?
-Puma! Do samochodu! -O Boże.
Jestem tu, Lucas.
Jestem tutaj.
Śnieg pada!
Zrobiła to z taką łatwością.
Pies!
Dawno nie bawiłam się z psem.
Dutch, dlaczego szczekasz?
Ucisz się.
Dutch!
Tu durny kundlu!
Dutch!
Uciekaj!
Dutch!
Czułam strach tego psa.
Musi tam być. To jego psy.
-Tutaj! -Dalej.
Oddycha?
Dzwoń na pogotowie.
Do góry.
-Przeżyje? -Tak.
Uratowaliście mu życie.
Co z jego psami?
To zależy od was.
Możemy zadzwonić do schroniska, ale nie będziemy na nich czekać.
Wybaczcie. Powodzenia.
Muszą chyba iść z nami.
Chodźcie, pieski.
Duża Kicia!
Chodź.
Nie zabierajcie mnie. Ona mnie potrzebuje.
Chodźcie, pieski.
Nie.
Chodź.
Proszę.
Dutch, chodź tu.
Chodź, mała. Możesz nam zaufać.
Czemu mam wrażenie, że masz z tego frajdę?
Lubię psy.
Musimy ją dokarmić.
-Żebra jej widać. -Chcę wyjść.
Nie. Przestań drapać.
Jak masz na imię?
Molly? Ellie?
Wypuście mnie.
-Blanche. -Blanche?
Chyba żartujesz.
Suczka mojej matki wabiła się Blanche.
To wiele wyjaśnia.
Widzisz? Podoba mu się tu.
Gavin, musimy zwrócić psy właścicielowi.
Czułam słaby zapach Dużej Kici niesiony przez wiatr.
Czekała na mnie.
A dalej, Lucas i dom.
Beatrice? Millie? Sophie?
Sadie?
Chloe?
Bella.
Widzisz? Mówiłem ci. Nazywa się Bella. Dobry piesek.
-Skąd zna moje imię? -Jesteś Bella.
Kiedy wrócimy do miasta, kupię ci zawieszkę
z imieniem.
Zrobię to.
Gavin.
Dutchowi podobało się to miejsce i mnie też.
Dostawaliśmy jedzenie.
Chcecie przekąskę?
Mieszkaliśmy w cieple.
Mieliśmy z Dutchem miękkie legowisko do spania.
I mieliśmy siebie.
Zaczynałam czuć się jak w domu.
Cześć.
Z jakiej okazji?
Żeby uczcić ukończenie twojej powieści.
Chodź do mnie.
Podałeś nasz numer telefonu na ich zawieszkach?
A czyj miałem podać?
Ten zapach był znajomy.
Pomagasz mi zrobić pranie, Bella?
Pranie? Znam tę zabawę.
Chyba tak.
Tak.
O co chodzi?
Proszę mi wybaczyć na moment.
Ten facet z lawiny... Dzwoni jego siostra.
Wyszedł ze szpitala.
Przepraszam, już jestem...
Oczywiście.
Dutch na pewno już tu był.
Oznaczył całe podwórko.
Spokojnie, Dutch.
Panie Kurch?
-Chodź, Bella. -Panie Kurch?
Tutaj.
Rany! Dutch.
Złaź ze mnie!
Cieszy się, że pana widzi.
Mam jedenaście złamań, a ten pies na mnie włazi.
Złaź ze mnie, głupi kundlu!
Dutch bardzo się cieszył ze spotkania.
Ale czemu on nie cieszył się ze spotkania z Dutchem?
Jestem Taylor. A to Gavin.
Odkopaliśmy pana spod śniegu.
Nic nie pamiętam.
Wiem tylko od siostry, że przyprowadziliście mi psa,
co jest jakąś farsą.
Farsą?
Nie rozumiem.
Czy wyglądam na kogoś, kto może opiekować się psem?
Ale to pańskie psy?
Psy? Tego drugiego widzę pierwszy raz.
Bella nie jest pana?
Ale próbowała pana odkopać.
Nie wezmę ich.
Musi pan przyjąć chociaż Dutcha.
Cokolwiek zamierzacie zrobić z tym drugim,
to samo zróbcie z Dutchem.
Chodźcie, pieski.
Chodź, Dutch.
Idziemy.
Ten człowiek chciał być sam.
Chodź.
Chodź, Bella.
Grzeczna dziewczynka.
No to mamy dwa duże, mokre psy.
Tak jak zawsze chciałem.
To dobre psy.
-To prawda. -Chodź tu.
-Chodź, Bella. -Mam cię.
Stój spokojnie.
Śnieg zniknął, ale wiedziałam, gdzie jestem.
Blisko miejsca, gdzie ostatni raz widziałam Dużą Kicię.
I nagle to poczułam.
Jak ciągnie mnie niewidzialna smycz.
Wiesz, co powinniśmy zrobić? Pojechać do sklepu dla zwierząt.
Musimy kupić karmę dla psów.
Dutch chciał, żebym została.
-Żebym należała do tej nowej rodziny. -Hej, pieski. Zaczekajcie.
Nie oddalajcie się.
Chodźcie tu!
-Nie było łatwo. -Pieski! Dutch.
-Dutch. -Chodź tu.
-Pieski. -Chodź. Bella.
Dutch.
-Bella chodź. -Jesteś.
Dutch miał wreszcie dom,
-na który zasługiwał. -Dobry piesek.
Chodź tu, Bella.
-Bella, chodź. -Zostań.
Bella!
-Zaczekaj! -Wracaj tu.
Dutch znalazł swojego Lucasa.
Chodź tu, Bella.
Teraz ja musiałam odnaleźć swojego.
Bella!
Znowu byłam głodna.
Tęskniłam za Dużą Kicią.
I za Dutchem.
Szukałam ludzi, żeby zdobyć jedzenie,
nawet jeśli musiałam zbaczać z drogi do domu.
MOTEL WOLNE POKOJE
Przeszukałam całe miasto,
ale wszystkie miejsca z jedzeniem były zamknięte.
Zaraz, czy to...
Kurczak!
Gunnison w stanie Kolorado
Był tu.
Jakby na mnie czekał.
Łapcie psa!
Zatrzymajcie tego psa.
Mam go!
Jedzenie z podłogi jest zawsze dla psa.
Kurczak!
Ależ był pyszny.
Duża Kicia zajadałaby się nim.
Hej, może się napijesz?
Trochę wody?
Dobra psina.
Dobra.
W porządku.
Piękna jesteś.
A to co?
Zobaczmy. Identyfikator.
Bella.
Też taki mam.
Znał moje imię.
-Spotkałam go już? -Nawet bez nich
mają zapisane dane biometryczne.
Chodź.
Dobra psina.
-Nie. -Dobra psina.
Bezdomny weteran... zbieram na jedzenie dla psa - Dziękuję
Miał na imię Axel
i zawsze trzymał mnie na smyczy.
Witaj, słodka.
Jesteś urocza.
-Proszę. -Do widzenia.
Dziękuję.
Biznes się kręci, Bella.
Było w nim coś znajomego.
Był smutny tak jak Mack.
Tak jak mama.
Chciałam się bawić, jak to robiliśmy ze stadem,
ale Axel nie rozumiał, że psy muszą się bawić.
Spokojnie, mała.
Ogrzewaliśmy się nawzajem.
Dobry piesek.
Dbał, żebym nigdy nie była głodna.
Dobra Bella.
Robiło się coraz cieplej.
Ale Axel był coraz smutniejszy.
Myślałam, że nigdy nie spuści mnie ze smyczy.
Nie lubiłam być na uwięzi.
Nie czułam się dobrze.
Nie wiedziałam, jak pomóc Axelowi i jednocześnie dbać o siebie.
Musiałam wrócić do domu.
Kocham cię.
Ty i ja.
Mam tylko ciebie.
Kocham cię, Bella.
Kocham cię.
Tylko my, Bella.
Ty i ja.
Kocham cię, Bella.
Kocham.
Leżałam z Axelem, gdy stawał się coraz zimniejszy,
aż przestał być Axelem
i nie był już smutny.
Siedziałam jak grzeczny pies.
Myślałam, że ktoś po mnie przyjdzie.
Nikt nie przyszedł.
Bycie dobrym psem nie wystarczało.
Jakby cały świat o mnie zapomniał.
Ale nie mogłam się poddać.
Chciało mi się pić.
Potrzebowałam wody.
To bardzo ważne, Bella.
Gotowa?
Do domu.
Właśnie.
Do domu, Bella.
Do domu.
Tu jest fajna dróżka.
Zaczekaj na mnie!
-Pospiesz się. Nie nadążasz. -Nieprawda.
Patrz. Pies.
Ludzie.
-Coś mu jest? -Nie wiem.
Może być wściekły.
Na pewno nie, głupku.
Nie może się ruszyć.
Dobry piesek.
Jest na łańcuchu.
-Co to jest? -Tam leżą zwłoki.
Niemożliwe.
-Pies jest do nich uwiązany. -Trup?
Tak sądzę.
Co zrobimy?
Dobry pies.
Woda jeszcze nigdy tak mi nie smakowała.
Wiedziałam, że moja podróż jest dużo dłuższa, niż myślałam.
Dwie zimy.
Ile jeszcze zim mnie czeka?
Ile jeszcze przetrwam?
Ich zapach był wszędzie.
Znowu na mnie polowały.
Wiedziałam, że przyjdą.
Ale nie mogłam okazać strachu.
Czy to...
To Duża Kicia.
Ale teraz jest naprawdę wielka.
Tak dobrze było być znowu razem.
Wiedziałam, że Duża Kicia czuje to samo.
Wiedziałam, że Lucas bardzo chciałby poznać Dużą Kicię.
Spalibyśmy wszyscy razem na łóżku.
Lucas będzie potrzebował większego łóżka.
To jakiś nowy zapach.
Nie wiem, co to za jedni i nie chcę wiedzieć.
Duża Kiciu!
Tam jest.
Dom i Lucas.
Duża Kicia chciała, żebym poszła za nią,
a ja, by ona poszła za mną.
Zrozumiałam wtedy, że Duża Kicia nie wróci ze mną do domu.
Nie będziemy spać razem na łóżku.
Zawsze będę twoją mamą kotką.
Kochałam Dużą Kicię.
Ale wiedziałam, że już się więcej nie spotkamy.
GRANICA MIASTA DENVER
Pies!
Chodź tu, szczeniaczku!
Chodź do mnie!
-Nic pani nie jest? -Nie.
Przestańcie. Proszę.
Co się dzieje?
-Chodź tu. -Przestańcie.
-Tutaj, piesku. -Chodź.
Chodź do mnie.
Chodź, piesku.
Bardzo bolało, ale musiałam iść dalej.
Ulice i domy wydawały się znajome.
Zrobiłam to, co kazał mi Lucas.
Wróciłam do domu.
Lucas! Mamo!
-Kto tam? -Lucas!
Nie możesz tu wchodzić.
Wyjdźmy na dwór.
Wszystko było inne.
Dam ci smakołyk, jak wyjdziesz.
Lucas? Mamo?
Boże.
Gdzie oni są?
Bezpański pies wbiegł mi do domu.
Czułam, że nie było ich tutaj od bardzo, bardzo dawna.
Tak bardzo się starałam i tyle przeszłam.
Nie miałam już sił.
Mama kotka?
Jak mogłaś tak się zmniejszyć?
-Dzwoniła pani w sprawie psa? -Tak.
-To ty. -Ty.
Mama kotka patrzyła, jak odchodzę. Zupełnie jak Duża Kicia.
Myślę, że to kocie pożegnanie.
Mogłam szukać Lucasa już tylko w jednym miejscu.
-To dobrze. -Na razie.
Do zobaczenia.
CENTRUM MEDYCZNE DLA WETERANÓW Wejście główne
-Psy? -Dobry piesek.
Byłam tu jedynym.
-Olivia? -Co?
Jakiś bezpański pies.
Dzwoni budzik, wstaję.
Musiałem coś robić.
Lubię tę pracę.
No nie.
Niemożliwe.
Bella?
To ona! Chodź tu.
Co ci się stało, mała?
Co to jest?
-Nie. -Lucas?
Nie wierzę.
Bella!
Lucas!
Bella! Ty żyjesz.
Nie mogę w to uwierzyć.
Gdzie byłaś przez cały ten czas?
-To Bella? -Tak, to naprawdę ona.
Bella!
Mój Boże. Minęło dwa i pół roku.
-Cześć. -Lucas! Olivia! Mama!
Wróciłam do domu!
-Wróciła do domu. -Wiem.
Zadzwonisz do weterynarza i powiesz, że jedziemy?
-Tak. -Idę po samochód.
Lucas? Na zewnątrz jest policja. Mówią, że przyjechali po psa.
Tak mi przykro.
No nie.
To jakaś kpina.
Zachowajmy spokój.
To nic wielkiego. Nie ma powodu do obaw.
Przyjechałem po tego pitbulla.
Jeśli ktoś spróbuje mi przeszkodzić,
zostanie aresztowany.
Nie chcemy problemów,
ale musimy zabrać to zwierzę.
Pomyślałem, że sprawdzę, po co pół komisariatu
pomaga przy zwykłym wezwaniu w sprawie psa.
Ktoś mnie oświeci?
Panie kapitanie, przyjechałem tu skonfiskować psa,
a niektóre z tych osób chcą zaognić sytuację.
To utrudnianie przejęcia groźnego zwierzęcia
i wykonania prawomocnego nakazu.
Kto dopuszcza się tych zbrodniczych występków?
Mogłem się domyślić.
To ten pitbull?
Nie wygląda na pitbulla.
To mój pies i jest ranny.
Chcę ją zabrać do weterynarza.
Przykro mi to mówić, ale Chuck ma rację.
Musimy zabrać pańskiego psa do schroniska.
Niech tak będzie.
Ale w tym celu musicie
zmierzyć się 1. batalionem 3. dywizji korpusu marines.
I pierwszą armią piechoty.
82. dywizją lotniczą.
Szóstą flotą marynarki wojennej.
101. dywizją lotniczą, Screaming Eagles.
I czwartą dywizją piechoty.
Naprawdę chcecie konfrontacji?
A pan?
Moim zadaniem jest egzekwowanie prawa,
a przepisy mówią, że musimy zabrać tego psa.
Jeśli będzie to wymagać użycia paralizatorów i gazu pieprzowego,
to tak się to skończy.
Zgodnie z rozporządzeniem miasta Denver numer...
Czekaj.
Powiedział "Denver".
Właśnie.
To nie jest Denver.
-To obiekt federalny. -Że co?
Szpital weteranów należy do rządu.
Formalnie nie jest częścią miasta Denver.
To tyle, kapitanie.
Nie musimy walczyć, bo nie obejmuje nas jurysdykcja.
Gdzie służyliście?
-Basra. -Kabul.
Huế, atak na Tet.
Koniec przedstawienia. Zwijamy się.
Tak.
Jeśli ten pies opuści teren szpitala, zatrzymam wasz wóz.
Nie.
Chuck, mam na ciebie więcej skarg
niż na wszystkich innych inspektorów razem.
Zatrzymaj ich wóz, a ja zakończę twoją karierę w terenie.
Nikt nie będzie nikogo zatrzymywał z powodu psa.
Zrozumiano?
To dobrze.
Tak za tobą tęskniliśmy, Bella.
Nie rozumiem, co się stało,
ale na pewno coś dobrego.
WITAMY W GOLDEN
Zobacz, co znalazłam w pudle.
Zupełnie zapomniałem.
-Chodź tu. -Pamiętasz go, Bella?
Mój kocyk!
-Chcę czegoś spróbować. -Tak.
To była jej ulubiona zabawa, gdy była szczeniakiem.
Ale po wszystkim, przez co przeszła, nie wiem, czy jeszcze pamięta.
Bella, chcesz...
kawałeczek sera?
Pamięta.
Niesamowity pies.
To prawda.
Naprawdę byłam w domu
z Lucasem i Olivią.
Byłam na swoim miejscu.
Duża Kicia też była gdzie jej miejsce.
W końcu zrozumiałam,
że niewidzialna smycz, która ciągnęła mnie do Lucasa,
to była miłość.
Był moim człowiekiem.
A ja jego psem.
Tłumaczenie napisów: Grzegorz Niksiński